इतिहासाच्या वस्तुनिष्ठता आणि संग्रहणाच्या सामर्थ्याशी संबंधित, मौखिक इतिहासाने त्याच्या मर्यादेत समाविष्ट असलेल्या कथांच्या प्रकारांना कायदेशीर मान्यता दिली, तर मौखिक परंपरा, बहुतेक भागांसाठी, सांस्कृतिक कलाकृती किंवा साहित्यिक वस्तू म्हणून विश्लेषित केल्या गेल्या, त्यांच्या शक्तिशाली प्रवचनांचा भाग नव्हत्या.